بار دیگر حکم کن اما نه بی دل!
با دلت! دل حکم کن!
حکم دل:
هر که دل دارد بیاندازد وسط تا ما دلهایمان را رو کنیم...
دل که روی دل بیافتد،عشق حاکم می شود ! پس به حکم عشق ، بازی میکنیم!
این دل من !
رو بکن حالا دلت را!
دل نداری؟!بُر بزن اندیشه ات را
حکم لازم،دل گرفتن ، دل سپردن هر دو لازم،
n آ d آ b آ
ABADAN
شود آیا که من آن چهره زیبات ببوسم ؟
خرمن نور شوم تا برو بالات ببوسم؟
چنگ ناهید شوم نغمه گر بزم تو گردم؟
نفس صبح شوم زلف سمن سات ببوسم؟
عرق شرم شوم روی دلارات بپوشم؟
سرمه ناز شوم نرگس شهلات ببوسم؟
عطش مستی و وسواس گنه گردم و هر دم
با وجود تو بیامیزم و اعضات ببوسم؟
هوس عشق شوم ره به دل نرم تو یابم
خنده مهر شوم ساغر لبهات ببوسم؟
رخ خورشید فلک ذره بیقدر ببوسد
پس تو رسوا نشوی گر من رسوات ببوسم
کاشکی مست شبی در برمن بی خبر افتی
تا به کام دل آشفته سراپات ببوسم
شاعر: دکتر اسدالله مبشری
آرزو
خیلی وقته از چشام ، بی تو بارون می باره
دل ناامید من، تو رو آرزو داره
دل ناامید من ،تو رو آرزو داره
ای همیشگی ترین ، آه ای دورترین
سوختن کار من است ، نگرانم منشین
راست می گفتی تو ، دیگر اکنون دیر است
دوستی و دوری ، آخرین تقدیر است
راست می گفتی تو ، باید از عشق برید
از چنین پایانی به سر آغاز رسید
شکستی و شکستم ، گسستی و گسستم
چه بودی و چه بودم ، چه هستی و چه هستم
تو رها از من باش ،ای برایم همه کس
زیر آوار قفس ، مانده ام من ز نفس
تو و خورشید بلند ، من و شب های قفس
بعد از این با خود باش ، یاد تو ما را بس
شکستی و شکستم ، گسستی و گسستم
چه بودی و چه بودم ، چه هستی و چه هستم .
ببين...ببين نگاهم چقدر قطره قطره جاي آمدنهايت را مي بوسد؟!
سرت را بر سينه ام بگذار...صداي قدمهايت را مي شنوي؟
كافي است لحظه اي خسته شوي...بايستي و من ... بميرم
دلم مثل دختر بچه اي شادان
در كوچه هاي ذهنم
مدام با يادت عشق بازي مي كند
تو آسمان مي شوي و من براي با تو بودن
همه ي ستاره ها را به موهايم سنجاق مي كنم
تا شايد بر پهناي آغوشت ، تنها
حضور داشته باشم
کاش می شد
خالی از تشویش بود
برگ سبزی تحفه ی درویش بود
کاش تا دل می گرفت و می شکست
عشق می آمد کنارش می نشست
کاش با هر دل , دلی پیوند داشت
هر نگاهی یک سبد لبخند داشت
کاش لبخندها پایان نداشت
سفره ها تشویش آب ونان نداشت
کاش می شد ناز را دزدید و برد
بوسه رابا غنچه هایش چید و برد
کاش دیواری میان ما نبود
بلکه می شد آن طرف تر را سرود
کاش من هم یک قناری می شدم
درتب آواز جاری می شدم
آی مردم من غریبستانی ام
امتداد لحظه ای بارانیم
شهر من آن سو تر از پروازهاست
در حریم آبی افسانه هاست
شهر من بوی تغزل می دهد
هرکه می آید به او گل می دهد
دشتهای سبز , وسعتهای ناب
نسترن , نسرین , شقایق , آفتاب
باز این اطراف حالم را گرفت
لحظه ی پرواز بالم را گرفت
می روم آن سو تو را پیدا کنم
در دل آینه جایی باز کنم
مشتاقش که باشی...... حتی یک قدم هم فاصله ای دور است.
یک کمی معجزه کن
چند تا دوست برایم بفرست...
پاکتی از کلمه
جعبه ای از لبخند...
نامه ای هم بفرست
کوچه های دل من باز خلوت شده است...
قبل از اینکه برسم
دوستــی را بردند
یک نفر گفت به من: باز دیر آمده ای .... دوست قسمت شده است
با توام با تو خدا ....
یک دل قلابی ...
یک دل خیلی بد... چقدر می ارزد؟ ....
من که هرجا رفتم جار زدم : شده این قلب حراج ... بدوید... یک دل مجانی
قیمتش یک لبخند.... به همین ارزانــــی
هیچ وقت اما... هیچ کس قلب مرا قرض نکرد...
هیچ کس دل نخرید...
با توام... با تو؛ خـــــدا...
پس بیا... این دل من ... مال خودت...
من که دیگر رفتم اما...
ببر این دل را...
دنبال خودت
میدانم چرا چشمانم گاهی بی اختیار خیس می شوند
می گویند حساسیت فصلی است
تا به تو فکر میکنم جهان ترانه میشود
وسوسه های عاشقی همه روانه میشود
تا به تو فکر میکنم تنم به لرزه می رود
عقل ز سر جدا شود,قلب پیاده میشود
من به امید وصل تو روز سیه سپر کنم
قافیه ای به هر سخن,حرف ترانه میشود
ناز نگاه دلکشت روح و روان ز من ربود
دست به کار کی رود,دل به بهانه میشود
تا به تو فکر میکنم خنده به لب می شکفد
درد ز یاد می رود,شهد روانه میشود
رایحه وجود تو عطر بهشت می دهد
شماره ی 9را بزنيد حالا
Ctrl + Enter
را بزني
تو را هیچگاه نمی توانم از زندگی ام پاک کنم
چون تو پاک هستی می توانم تو را خط خطی کنم
که آن وقت در زندان خط هایم برای همیشه ماندگار می شوی
و وقتی که نیستی بی رنگی روزهایم را با مداد رنگی های یادت رنگ می زنم .
قصد از نوشتن آرامش است هر چند اين گونه نوشتن تازه شروع طوفان است. طوفاني كه از دل برمي خيزد وتو را تا اوج روح بلندهستي مي برد انجايي كه تنها خود را مي بيني وخداي خودرا
